The Bright Side of Facebook

Lieve allemaal,

Seven years ago I found my family tree on Google and found out that I had a lot of second cousins in Denmark, the country that my grandmother comes from. I decided to add them on Facebook and send all of them a message. With most of them contact didn’t last long, but with Allan I decided to meet up 2,5 years ago. I flew to Denmark and stayed with him for five days. I met his brother (John), sister (Diana), parents and another second cousin that they too hadn’t met before. It was great to see how much we had in common and his flatmates couldn’t believe that we had just met. We had a great time and decided to meet relatively soon. So this weekend, 2,5 years later, Allan and John came to visit me in Utrecht. We visited my grandmother and went out for dinner together. We visited Amsterdam, where I too visited the van Gogh Museum and the Flowermarket for the first time, the line in front of the Anne Frank house was too long, so we decided to visit the cheese museum instead and we had a look at the slightly disappointing Asian Food Festival. 19 kilometer walk on flip-flops resulted in: soar feet. A singer welcomed us with her French Chansons when we were approaching my house, a good reason for a break. A break that resulted in 4 hours of entertainment with a great silent disco as a part of it, where also three flatmates joined. Lovely how you, as people that are listening to the same DJ, are secluded from everyone without a headphone. People passing by were looking at us as if we were idiots, because we are dancing without them hearing any music. We went to the roof of the cinema from which we saw Utrecht by night and the next day it was finally time for me to show Utrecht to them on the most appropriate way: by bicycle. We cycled with the canals on our sides to Lombok, the Botanical Gardens, the University Campus, the FC Utrecht football stadium and then it was time to climb the 112 meter high Dom Tower. With the perfect weather we had these days, we were not only able to see Utrecht, but even the skyline of The Hague and Rotterdam. After the great amount of stairs it was time to explore Utrecht in a more original way: by pedal boat. Cycling on the water for 1,5 hours. I had never done it before, but I’d recommend it to anyone visiting Utrecht in summer. We cooked together, ate together and drank together and this afternoon it was time for them to drive back to Denmark, time for goodbye. Hopefully see them of you again within 2,5 years!
Zeven jaar geleden vond ik mijn stamboom op Google en kwam ik erachter dat ik heel wat achterneven en achternichten heb in Denemarken, het land waar mijn Beppe vandaan komt. Ik besloot ze toe te voegen op Facebook en stuurde ze een berichtje. Met de meesten hielden de gesprekken niet heel lang aan, maar met Allan besloot ik 2,5 jaar geleden af te spreken. Ik vloog naar Denemarken en bleef vijf dagen bij hem. Ik ontmoette zijn broer (John), zus (Diana), ouders en nog een achterneef (Dennis) die zij ook nog nooit eerder hadden ontmoet. Het viel niet alleen mij, maar ook Allans’ huisgenootjes op hoeveel we gemeen hadden. We hadden een leuke tijd samen en spraken af relatief snel weer te meeten. En zo gebeurde het nu, 2,5 jaar later dat Allan en John me op kwamen zoeken in Utrecht. We bezochten Beppe en gingen gezellig met z’n viertjes uit eten. We bezochten Amsterdam, waar ook ik voor het eerst het van Gogh Museum en de bloemenmarkt bezocht, de rij voor het Anne Frank huis was te lang, dus namen we genoegen met het kaasmuseum en we bezochten het (ietwat teleurstellende) “Asian Food Festival”. 19 kilometer op slippers gelopen. Resultaat: zere voeten. Een zangeres verwelkomde ons met haar Franse Chansons toen we mijn huis naderden, een goede reden voor een break. Een break die resulteerde in 4 uur durend vermaak met een geweldige silent disco als onderdeel ervan, waarbij ook drie ganggenootjes aansloten. Heerlijk hoe je als mensen die allen naar dezelfde DJ luisteren afgezonderd bent van iedereen zonder koptelefoon. Voorbijgangers die ons aankijken alsof we idioten zijn, omdat we dansen zonder dat ze muziek horen. We gingen naar het dak van de bioscoop vanwaar we Utrecht by night bekeken en de volgende dag was het dan ook tijd voor de highlights van Utrecht. Van een ganggenootje kon ik een fiets lenen dus we konden Utrecht ontdekken op de manier zoals het hoort: fietsend. We fietsten langs de grachten naar Lombok, Botanische Tuinen, de campus, het FC Utrecht station en toen was het tijd om de Domtoren te beklimmen. Met het perfecte weer van deze dagen, konden we niet alleen Utrecht, maar zelfs de skyline van Den Haag en Rotterdam zien. Na de grote hoeveelheid traptreden was het tijd voor nog meer trappen, namelijk op de waterfietsen door de grachten van Utrecht. Zelf nog nooit gedaan, maar een leuke manier om op een andere manier deze stad te ontdekken. We kookten samen, aten samen en dronken samen. En vanmiddag was het weer tijd voor ze om naar Denemarken te vertrekken, tijd voor afscheid. Kort maar krachtig en hopelijk binnen 2,5 jaar weer een gezellige paar dagen.


IMG_1913

Furthermore, August was a month with a lot of rain, but when my vacation started the sun appeared and the temperatures raised. The month started with being busy in my room where, until then, was no bed and no light. My dad made a bed from pallets and together with his girlfriend we went shopping at IKEA. The next day I had a lovely day in Utrecht with my grandparents, a little shorter than planned, because I could go the final of the women football Eurocup. The Netherlands against Denmark with my grandmother (Danish), brother, father, his girlfriend and her father. In our (FC Twente) stadium with perfect weather in which we became European champion! The next day the celebration was in Utrecht, which was a great event as well. I had dinner with Bahaa (colleague) and his family, such lovely food and great kids. After dinner we went to the beach where we encountered a huge fish. I had a barbecue in the rain on my brothers birthday with the family, went to the open air cinema multiple times and hadn’t much time to sleep. It was a month in which we launched our new Facebook page (Eritreans Healthy) and in which I (not officially yet) said goodbye to my dear colleagues. In which I, on my last workday, worked with a little pain in my heart and with many sweet written postcards that made the pain in my heart a little worse and caused some tears. But also on which I happily looked back on the past year and the great people that were part of it. I chilled with my mom on the beach on the other side of the canal, cycled almost 50 kilometers with my grandparents on the bike that I bought in Sydney (Australia). After a few kilometers I was cycling with just one pedal and I have to say that’s quite difficult. We had to bring the bike to a bike shop and an hour later we could continue our trip on which my grandparents introduced me to two unfamiliar family members. And now, now I have one more week vacation until the new chapter of my life starts. The chapter that is called: Master Clinical Psychology.
Verder was Augustus een maand met veel regen, maar toen mijn vakantie begon brak de zon door en kwamen de zomerse temperaturen. De maand begon met het klussen in mijn kamer waar tot toen nog geen bed en geen lamp was. Mijn vader kluste een bed in elkaar van pallets en samen met zijn vriendin deden we inkopen bij de IKEA. De volgende dag had ik een gezellige dag in Utrecht met mijn opa en oma, iets korter dan aanvankelijk gepland, want ik mocht mee naar de finale van het vrouwen EK tegen Denemarken, waar ook mijn Beppe (Deens) van de partij was. De finale van deze twee landen, met deze mensen in ons Twente stadion met perfect weer en ook nog eens kampioenen, helemaal top. Met de dag daarna de huldiging in Utrecht, tevens een groot feest. Ik at bij Bahaa (collega) en zijn familie, wat een heerlijk eten en wat een schatten van kinderen. Waarna we op het strand een grote dode vis aantroffen. Ik maakte kennis met mijn ganggenootjes, wat een leukerds! Barbecuede voor de verjaardag van mijn broertje, ging meerdere keren naar de openluchtbioscoop en sliep niet veel. Het was een maand waarin onze nieuwe Facebook pagina Eritreeërs Gezond online ging en ik (nog niet helemaal officieel) afscheid nam van mijn lieve collega’s. Waarin ik mijn laatste werkdag werkte met een beetje pijn in mijn hart en met veel lieve kaartjes die mijn hart nog meer braken en wat traantjes opleverden. Maar ook  waarin ik vol tevredenheid terugkeek op het afgelopen jaar en de geweldige mensen die daar onderdeel van waren. Ik chillde met mijn moeder op het strandje aan de overkant van mijn huis, fietste bijna 50 kilometer met mijn opa en oma op mijn Australië fiets (waarbij mijn trapper eraf viel wat een uur vertraging opleverde en waarbij ik twee eerder nog onbekende familieleden ontmoette. En nu, nu heb ik nog een week vakantie voordat ik begin met een nieuw hoofdstuk in mijn leven, namelijk het hoofdstuk: Master Klinische Psychologie.

 

Wish me Luck,
Liefs,

Marit

 

Advertisements

The beauty of diversity

Lieve allemaal,

I’ve really started to dislike moving out, in, out and in a new place, but it was so worth it. I’ve moved twice in the past month and five times in the past 14 months. This time I moved into a new project called ‘Place2BU’. A new residential project in Utrecht where 490 young adults live with the most different backgrounds. People who’ve had a lot of bad luck in their lives, people that are waiting for a Dutch passport and are busy with integrating, people who study, just graduated, work or looking for a job. But above all, a group of people who are open-minded, interested in each other and each others backgrounds. A group of people living in a new part of the city that is now under construction and will be in the next few months (if not years). A part of the city that will welcome a lot of new neighbors.
Wat heb ik een hekel gekregen aan verhuizen, maar wat was het het waard. Ik ben de afgelopen maand twee keer verhuisd (en vijf keer in de afgelopen 14 maanden) binnen een nieuw project: Place2BU. Een nieuw woonproject in Utrecht waar 490 jongvolwassenen wonen met de meest diverse achtergronden. Mensen die heel veel pech hebben gehad in hun leven, mensen die wachten op een Nederlands paspoort en bezig zijn met integreren, mensen die aan het studeren zijn, net afgestudeerd zijn, werken of werk zoeken, maar bovenal een groep mensen mensen die open is, geïnteresseerd zijn in elkaar en hun achtergrond. Een groep mensen die nog woont in een bouwput, want 2,5 maand geleden woonde hier nog niemand en de komende weken, maanden en jaren zal deze wijk steeds meer nieuwe inwoners welkom heten.
20170704_19154620170714_230917

I was doubting whether I had made the right choice in the first few weeks. I had the opportunity to go back to the place that I had been living since January. Sleeping was (and still is) difficult because of the construction work starting at 6am, the music, the yelling and the fights. We, humans, are sometimes like animals and paying attention to each other is not always a priority when we are having a (not so) good time or when we really want to listen to that one (and 23 following) song at its loudest. Next to that, I knew what I had left behind, sweet flatmates and a big advantage: a supermarket on two minutes walking. Yet I decided to stay, because from the moment I heard of this project, I believed in it becoming something good. Next to the noise, there were a lot of good things. Meeting new people, getting to know their stories and the communal shortage of sleep kinda created solidarity. Complaining together is much more fun than complaining by yourself. Monday night we were sitting together drinking tea and cake, when we decided to make it an event the day after. Everyone brought something to eat and everyone was welcome. We were sitting together with people who have their roots in Syria, Turkey, Austria, Pakistan, Suriname, Morocco and probably more. With food from all over the world. The whole world around the table with only one problem: too much sugar! Damn it was difficult to sleep last night.
Maar wat een twijfel had ik de eerste weken. Ik had de mogelijkheid om weer terug te verhuizen naar de kamer waar ik vanaf januari had gewoond. Slapen ging moeilijk hier door de bouw, muziek, geschreeuw en ruzies. Want ja, wij mensen zijn soms net dieren en rekening houden met elkaar is niet altijd een prioriteit als het (on)gezellig is of je dat ene nummer (en de 23 opvolgende) gewoon liever KEIhard wilt horen. Daarnaast wist ik wat ik daar had, lieve huisgenootjes en ook een hele grote pré: een supermarkt op 2 minuten lopen. Toch besloot ik om hier te blijven wonen, omdat ik vanaf het begin dat ik hierover hoorde geloofde in iets moois. En naast het lawaai was er ook zeker snel veel moois. Veel nieuwe ontmoetingen, nieuwe verhalen en op zich creëert dat gemeenschappelijke slaaptekort ook wel weer saamhorigheid. Samen klagen is immers leuker dan alleen. Maandagavond zaten we met een aantal aan de thee en cake, toen we besloten de dag erna het wat grootser uit te pakken. Iedereen nam wat mee en iedereen was welkom. We zaten met mensen met roots in Syrië, Turkije, Oostenrijk, Pakistan, Suriname, Marokko en vast nog meer. Met eten uit alle hoeken van de wereld. De hele wereld aan één tafel, met als enige probleem de hoeveelheid suiker die te lekker was om te laten liggen. Man, man, man… wat heb ik liggen stuiteren in bed vannacht!
20170714_19585220170714_20114120170731_21364320170801_18564120170801_19013020170801_20481120170801_211157

Furthermore, it’s been a while since I wrote something. It was a month in which we climbed with the family to celebrate my grandparents anniversary, in which we had a party with the great team I work with, in which I introduced my former flatmates to Tropical Night in Hengelo, in which we went to an amusement park with the children from the asylum seekers center, in which we had a street party in the street I was born and raised, in which I attended an Afghan wedding from a colleague, in which I embraced women football (semi-final tomorrow!) and a month in which there was a lot of rain and all dry moments are being appreciated (go summer!), in which my tire went flat and I successfully fixed it (also in the rain) and in which there were several difficult decisions, disappointments and hard conversations. But hey, that’s life: no ups without downs. I’m curious how Place2BU is going to evolve and I’m looking forward to all the beautiful and inspiring moments. Oh, and it’s such a good feeling to have your own kitchen and bathroom!
Verder is het natuurlijk al een tijd geleden dat ik wat heb geschreven. Het was een maand waarin er met de familie werd geklommen, omdat mijn opa en oma hun trouwdag vierden, waarin we een teamuitje hadden met het geweldige team waar ik mee werk, waarin ik mijn oud huisgenootjes kennis liet maken met Tropical Night in Hengelo, waarin we met de kinderen van het AZC naar het avonturenpark in Hellendoorn gingen, waarin ik een straatfeest had van de straat waar ik ben geboren en opgegroeid, waarin ik een Afghaanse bruiloft bijwoonde van een collega (wow!), waarin ik het Nederlands vrouwenvoetbal omarmde (halve finale morgen!) en een maand waarin er véél regen viel en alle droge momenten inmiddels worden omarmd (go summer!), waarin mijn band lek ging en ik hem succesvol plakte (ook in de regen) en waarin een aantal moeilijke beslissingen, teleurstellingen en lastige gesprekken plaatsvonden. Maar hee, dat is het leven: geen hoogtepunten zonder dieptepunten. Ik ben heel benieuwd naar hoe Place2BU zich gaat ontwikkelen en kijk uit naar alle mooie en inspirerende momenten. Oh, en wat is het fijn om je eigen keuken en badkamer te hebben!
19800590_10211836414980234_8201418167861059662_o20170627_18054120170628_16395520170702_14124320170708_155037(0)20170716_18113520170720_19272320170726_112213IMG_6354IMG_6483IMG_6506IMG_6522IMG_6564IMG_6625IMG_6641IMG_6644IMG-20170723-WA0000
IMG-20170602-WA0013

Liefs,

Marit

Making Memories

Lieve allemaal,

Last Wednesday I returned from Jordan. How lovely to walk in a dress on the street and cook again. And how wonderful to be able to sleep in my old house on Chris’s sofa. A little home sweet home feeling in the week that I’m still without a home. Thursday I’m going to sign the contract of my studio. For the first time in my life my own kitchen and bathroom, whooop!
Woensdag kwam ik weer terug uit Jordanië. Wat heerlijk om weer in een jurkje op straat te lopen en zelf te koken. En wat heerlijk om in m’n oude huisje op de bank van Chris te mogen slapen. Toch nog beetje home sweet home in de week dat ik nog even zonder home zit. Donderdag ga ik het contract van mijn studio tekenen. Voor het eerst in mijn leven mijn eigen keuken en badkamer, whooop!

What a journey was that again. After arriving in Amman, I soon met a lot of lovely people to do fun things with. Half of the hostel (Sydney Hotel) was there for a long time, studying Arabic or doing an internship, the other half switched a lot. Some stayed for a night and some, like me, for one and a half week. With Matias, Kim and Ollie we watched the magical sunset from the citadel. Here we were, oops, after closing time. Which was kindly pointed out to us by the tourist police. After that, we were offered even kindlier, some fruits and eventually they thought it was a pity that we left. We chatted with people we encountered on the street, were welcomed at another hostel (Arab Tower Hotel) where they had lovely kittens walking around and a roof top terrace. Kim, what a coincidence, lives about 5 minutes cycling from my new studio and begins her master psychology in September. Small world!
Wat een reis was dat weer zeg. Nadat ik in Amman was aangekomen ontmoette ik al snel een hoop lieve mensen om leuke dingen mee te doen. De helft van het hostel (Sydney Hotel) was er voor langere tijd, bezig met een cursus Arabisch of stage, de andere helft wisselde heel erg. Sommigen voor een nachtje en sommigen, zoals ik, voor anderhalve week. Met Matias, Kim en Ollie keken we naar de magische zonsondergang vanaf het citadel. Hier waren we, oeps, na sluitingstijd. Waar we vriendelijk op werden gewezen door de toeristen politie. Die ons daarna nog vriendelijker fruit aanbood en het eigenlijk nog wel jammer vond dat we weggingen. We kletsten met mensen die we op straat tegen kwamen, werden welkom geheten in een ander hostel (Arab Tower Hotel) waar ze lieve kittens rond hadden lopen. Kim, hoe toevallig, woont zo’n 5 minuten fietsen van mijn nieuwe studio af en begint ook in september met haar master psychologie. Small world!

DSC_0464

 

On Thursday I had an appointment at the UNRWA headquarters (United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East), through Wendy who I had met on the plane. The appointment was with a woman who mainly deals with the education in the camps, which was interesting for me because that’s what I’m doing at my work too, although not at the camps. An interesting, passionate and travely woman. And who knows, maybe a future colleague.
Donderdag had ik via Wendy, die ik in het vliegtuig ontmoette, een afspraak op het hoofdkantoor van UNRWA (United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East). De afspraak was met een vrouw die zich vooral bezig houdt met het onderwijs in de kampen, wat interessant was voor mij omdat ik daar op het moment op mijn werk ook mee bezig houdt. Een interessante, passievolle en reislustige vrouw. En wie weet, misschien wel een toekomstige collega.

With Matias, Abe, Luca and an American girl we went to Madaba, Mount Nebo and the Dead Sea. About 4 million people live in Amman, in Madaba about 80,000, a small village compared to Amman. Compared to the rest of Jordan, there’s a lot of Christians living in Madaba. According to the people at the church about 15%. We attended a church service, admired the ancient ruins of another church and then passed on to Mount Nebo. The mountain from which Moses, according to the Bible, just before he died at the age of 120 years, looked over the promised land, after he had led his people forty years into the wilderness. The country today known as both Palestine and Israel. A special place with a very good view, from where we continued to the Dead Sea. A sea that is not a sea, but a lake. But a lake that is about ten times saltier than the ocean and therefore perfect to float on. Also perfect to get sore eyes, a salty mouth like never before and in which you shouldn’t fart nor pee. The latter two are supposed to give a feeling like you’re burning. A lake whose mud can be used as a face / body mask and whose salt is used in many cosmetic products. A place that is fun, but not a place that I would visit again. If the surrounding countries do not take action, I can not even go there again because the lake is drying out. In the night Matias and I had Iftar with the family of someone we met a few days before.
Met Matias, Abe, Luca en een Amerikaans meisje gingen we naar Madaba, Mount Nebo en de Dode Zee. In Amman wonen 4 miljoen mensen, in Madaba zo’n 80.000, een klein dorpje in vergelijking met Amman. Ook woont er, in vergelijking met de rest van Jordanië, een groot percentage Christenen. Volgens de mensen bij de kerk zo’n 15%. We waren aanwezig bij een kerkdienst, bewonderden de oude ruïnes van een andere kerk en reden daarna door naar Mount Nebo. De berg vanwaar Mozes, volgens de bijbel, voor hij stierf op de leeftijd van 120 jaar uitkeek over het beloofde land, nadat hij zijn volk veertig jaar lang door de wildernis had geleid. Het land dat tegenwoordig bekend staat als zowel Palestina als Israël. Een bijzondere plek met zeer goed uitzicht, vanaf waar we verder trokken naar de Dode Zee. Een zee die eigenlijk geen zee, maar een meer is. Maar wel een meer dat zo’n tien keer zouter is dan de oceaan en dus ook perfect om op te drijven. Ook perfect om zere ogen te krijgen, een zoute mond als nooit te voren en waarin je geen scheetjes moet laten of in moet plassen. Die laatste twee schijnen nogal te branden. Een meer wiens modder je als gezichts/lichaamsmasker kunt gebruiken en wiens zout in vele cosmetische producten wordt gebruikt. Een plek die leuk is, maar waar ik niet per sé nog een keer naartoe wil. Als de omliggende landen geen actie ondernemen kan ik er over een tijd niet eens meer naartoe, omdat het steeds verder uitdroogd. ‘s Avonds hadden ik en Matias Iftar met de familie van iemand die we een paar dagen ervoor hadden leren kennen.

 

The following day Abe, Andrew, I and a lot of people studying Arabic went to Wadi Mujib. A river that emerges into the Dead Sea. It did not take long for our feet to get wet and after about 40 minutes we were completely soaked. Hiking up to the waterfall and then sliding down on stones. So many pebbles in my shoes and bruises everywhere, but so much fun! In the evening, I had food and chatted with Wendy in Abdali, a boulevard with a Western atmosphere and its corresponding Western prizes. A lovely woman with a special life!
De dag erop vertrokken Abe, Andrew, ik en een hoop studenten Arabisch naar Wadi Mujib. Een rivier die uitmondt in de Dode Zee. Hier duurde het niet lang tot onze voetjes nat werden en na zo’n 40 minuten waren we compleet doorweekt. Hiken naar boven tot de waterval en dan lekker op stenen naar beneden glijden. Wat een steentjes zaten er in mijn schoenen en wat een blauwe plekken overal, maar wat was het leuk! ‘s Avonds at en kletste ik samen met Wendy in Abdali, een boulevard met een enorm Westerse sfeer en haar bijbehorende Westerse prijzen. Een lieve vrouw met een bijzonder leven!

 

Sunday I left for Jerash. One of the most important Greek-Roman-Byzantine cities in the Middle East, located between Amman and Syria. I have not come closer to Syria. And how strange is it to be less than an hour drive away from a country from which your colleagues fled. To walk around there in silence, in peace and in freedom. It was again an emotional moment, but what a beautiful place in this country. It’s like walking around in Rome, but then having all of Rome for yourself, without fences and with barely any people. For four hours I walked around in the heat and the people at the entrance were surprised that I had been visiting for so long. While walking out of the old city, I got offered plenty of ‘special prize’ taxi offers (€ 15, -), but I knew there was a local bus (€ 1, -) that brought me along with about 15 Jordanians towards Amman. In the evening I went to a restaurant that was overlooking the city together with Andrew. An extensive buffet that was enjoyed right after the mosques told the city to break their fasting. A wonderful day!
Zondag vertrok ik naar Jerash. Één van de belangrijkste Grieks-Romeinse-Byzantijnse steden in het Midden-Oosten, liggend tussen Amman en Syrië. Dichterbij Syrië ben ik niet gekomen. En wat gek is het dan, dat je daar rondloopt en weet dat je nog geen uur rijden verwijderd bent van het land waar je collega’s vandaan zijn gevlucht. Dat je rondloopt in de stilte, in de rust, in de vrijheid. Het was weer even een slikmomentje, maar wat prachtig was ook deze plek weer. Alsof je rondloopt in Rome, maar dan heel Rome voor jezelf hebt, zonder hekjes en met nauwelijks mensen. Vier uur lang liep ik rond in de hitte en de mensen bij de ingang waren verbaasd dat ik het zo lang vol had gehouden. Ik werd overspoelt met taxi verzoeken (€15,-), maar wist van de lokale bus (€1,-) die mij samen met zo’n 15 Jordaniërs weer richting Amman bracht. ‘s Avonds ging ik met Andrew naar een restaurant met uitzicht op de stad. Een uitgebreid buffet dat vlak na zonsondergang werd genuttigd. Een heerlijke dag!

 

Monday it was time for yet another buffet, but not before Andrew, Jeremy, I and about 15 others had cycled  through Amman. Because also that is possible in Amman, although, it’s not necessarily enjoyable and neither relaxing, but it’s good if you want to conquer some hills.
Maandag was het weer tijd voor een buffet, maar niet voordat ik, Andrew, Jeremy en nog zo’n 15 anderen een stuk(je) hadden gefietst. Want ook dat kan in Amman, al is het geen aanrader als je lekker wilt genieten, maar wel leuk als je wat heuveltjes wilt uittesten.

 

This slideshow requires JavaScript.

On Tuesday me, Abe and Andrew went to a Dutch movie about Zaatari, the second biggest refugee camp in the world that counts about 80.000 inhabitants. Not only were the actors of the film present, Jordan’s prince Hassan was sitting two chairs next to us. When we heard that, it became clear to us why there was so much security. I said goodbye to Jordan that night, but my feeling says I will come back.
Dinsdag gingen ik, Abe en Andrew naar een Nederlandse film over Zaatari, het tweedegrootste vluchtelingenkamp ter wereld dat zo’n 80.000 inwoners telt. Niet alleen waren de acteurs uit de film aanwezig, ook zat de prins (Hassan) van Jordanië twee stoelen naast ons. Toen we dat hoorden, was meteen duidelijk waarom er zoveel beveiliging was. Ik nam die nacht afscheid van Jordanië, maar mijn gevoel zegt dat ik er terug zal komen.
20170620_231915

Liefs,
Marit

 

This slideshow requires JavaScript.

Cost of the Flight: €464,-
Cost of Travel Insurance: €43,75
Spend in Jordan: €891,-
Total cost of 19 days Jordan: €1.398,75

Two Worlds of Jordan

What I noticed in the past week, is that Jordan has two faces when it comes to certain aspects. In this blog I will describe the aspects money and men.
Wat mij in de afgelopen week is opgevallen is dat Jordanië twee gezichten kent bij bepaalde aspecten. De aspecten geld en mannen zal ik in deze blog toelichten.

Money
Where one sees you as a walking wallet, the other has an honor too great to accept a single dinar. It makes sense when you are in the main tourist places, that people constantly want to sell you stuff and that they start with prices that are way too high. And it’s for a reason, cause it works. Two Swiss guys thought that they had made a great deal when they had bargained from 60JD to 40JD for two scarfs (worth: not even 10JD). Taxi’s who ask for double the amount and when they finally agree on the price, in the end of the ride still ask for an extra dinar, because it’s Ramadam. Horse riding that is included in the price of the Petra ticket, where they before you ride are asked how much money on tips you’re gonna give. Without giving tips you cannot ride the horse and it’s even difficult to give the tips after the ride, they prefer you paying it beforehand and after the ride you get the Ramadan story again or “one extra dinar for the horse please”. And yes, I’m aware of the fact that we in the Netherlands don’t really have a tipping culture, I think they are aware of that everywhere in the world. “Looking, looking not buying” is a popular sentence that sellers from all over the world use when they see Dutch people. I also heard we are famous for our straightforward criticism, things can always be better and we are never satisfied. But, coming back to the tips, in Aqaba we looked through the window and saw how they were making a sort of pancakes. They were making gestures that we had to come inside and take pictures of it, after which they asked us for a dinar. So annoying!

Geld
Waar de één je ziet als een wandelende portemonnee, is bij de ander de eer te groot om ook maar een dinar te accepteren. Nu is het bij de toeristische attracties natuurlijk logischer dat mensen constant wat proberen te verkopen en dat ze veel te hoog beginnen met hun prijzen. Terecht trouwens, want ze hebben veel succes. Twee Zwitsers die dachten een goede deal te hebben gemaakt, toen ze twee sjaals kochten voor omgerekend zo’n vijftig euro (waarde: nog geen tien euro). Taxi’s die met een dubbel tarief beginnen tot je goed hebt afgedingd en dan na de rit alsnog om een extra dinar vragen, want het is toch Ramadan? Paardrijden dat bij de prijs van de entree voor Petra is inbegrepen, waarbij er vooraf al wordt gevraagd hoeveel fooi je gaat geven. Zonder fooi kom je het paard niet op, het liefst nog betalen voor je hebt gereden en na de rit hetzelfde Ramadan verhaal of “nog een dinar voor het paard alstublieft”. En ja, ik ben me ervan bewust dat we in Nederland erg ver van de fooien cultuur afstaan, daar zijn ze zich overal in de wereld volgens mij van bewust. “Kijken, kijken, niet kopen” is niet voor niets een welbekende zin die verkopers overal ter wereld gebruiken wanneer ze Nederlanders zien. Tevens om de hoeveelheid kritiek hoorde ik trouwens, het kan altijd beter en we hebben altijd overal wat op aan te merken. Maar, terugkomend op het fooien gebeuren, in Aqaba keken we een winkel naar binnen waar ze een soort kleine pannenkoekjes aan het bakken waren, toen ze ons naar binnen gebaarden. Druk enthousiast gebarend dat we foto’s van het oh zo interessante proces moesten maken en vervolgens wéér om een dinar gaan vragen. Gewoon irritant.
image

Then there is the other side, the genuine, friendly and bounteous side. When you, as a tourist, have time to really spend with the locals and are genuinely interested in their lifes, I can guarantee you that you’ll be surprised by their generosity. We were having a conversation with a man who worked in a shop where Hans wanted to buy postcards. The price was four for a dinar, if he wanted just two, he’d better just take them for free. The family from Irbid that invited me to sit with them at the beach, after their daughter was offering me nuts, after I had been giving their children a lot of smiles while they were playing. They asked whether I wanted some tea and when I said yes and grabbed my wallet, Esra told me I was their guest. The next day when I saw them again, they immediately grabbed an extra chair and told me once again how welcome I was to stay with them in Irbid. Sometimes even a simple approving smile of a mother who told her daughter to say ´bye´ to me after having played with me for a while, felt already really valuable. A sign of respect and acceptance. Something I’ve been putting quite some effort in in this country, with a culture that sometimes feels miles apart from ours, but in which we eventually are all people who share the same values. Food that is prepared for you and tea that you receive from Kamal, who´s restaurant is completely empty and when I grab my wallet tells me that paying would make him angry because I´m his guest. The next day I show up with cookies and a few days after that I come and play with his daughter and newborn cats. Zaida, who works in a shop close to the beach and sells products made by Jordanian women, who doesn´t care whether you buy something or just come to sit and talk. Not just blabla talking, but quite deep conversations about our lives. And then the hotel staff.. There were just a few guests annd I was the only Western guest. They walked with me to the bus to show me where I had to go. They invited me for Sahur, after which I decided to fast one more day (6 now) and the next day for eating with them during Iftar.They were so friendly and helpful, through which I felt comfortable in a quite unconfortable environment (read the men part). Beforehand they said that Iftar would be 2,50JD, but when I wanted to pay they said there was no need. Wallah, people of the Al Marsah hotel, I will miss you. And a woman who was sitting next to me in the bus yesterday, who´s mother had just been on Hajj to Mecca, gave me some kind of natural toothbrush.

Dan hebben we nog de andere kant, de oprecht vriendelijke en vrijgevige kant. Wanneer je als toerist de tijd hebt om echt met de mensen door te brengen en interesse te tonen, kan ik je garanderen dat je je zult verbazen over de vrijgevigheid. Een man in de winkel waar we een praatje mee maakten en waar Hans twee ansichtkaarten wilde kopen. Het was vier voor een dinar, als hij er maar twee wilde, moest hij ze maar gewoon zo meenemen. De familie uit Irbid die me uitnodigde bij ze te komen zitten op het strand, nadat hun dochtertje met nootjes bij me langskwam, nadat ik met veel plezier naar de spelende kinderen had gekeken. Ze vroegen of ik ook thee wilde, waarop ik mijn portemonnee pakte en ik van Esra te horen kreeg dat ik hun gast was. De volgende dag toen ik ze weer zag, pakten ze gelijk een extra stoel en vertelden ze me nogmaals dat ik altijd welkom was in Irbid. Soms was een simpele goedkeurende glimlach van een moeder die haar dochtertje vertelde “bye” tegen me te zeggen nadat ik met haar had gespeeld al heel waardevol. Een teken van respect en acceptatie. Iets waar ik zeker in dit land erg mijn best voor doe, bij een cultuur die soms mijlenver van de onze afstaat, maar waarin we uiteindelijk allemaal mensen zijn met dezelfde waarden. Eten dat wordt bereidt en thee die je ontvangt van Kamal, wiens restaurant helemaal leeg is en die als ik mijn portemonnee pak, zegt dat hij dan boos wordt omdat ik zijn gast ben. De volgende dag kom ik langs met koekjes en weer een paar dagen kom ik met zijn dochtertje en pasgeboren katjes spelen. Zaida die door Jordaanse vrouwen gemaakte spullen verkoopt in een winkeltje dichtbij het strand en bij wie het niet uitmaakt of je wat koopt of gewoon een praatje maakt. Als je al “gewoon” kunt noemen, onwijs open verteld ze over haar leven. En dan nog het hotel personeel. Weinig gasten en sowieso was ik de enige Westerse gast. Met me meelopen naar de bus om te laten zien waar ik naartoe moet. Me uitnodigen voor Sahur, waarna ik besluit dan nog maar een dag te vasten (6 inmiddels) en de volgende dag mee te eten met Iftar. De vriendelijkheid en behulpzaamheid, waardoor ik me in een vrij heftige omgeving (lees kopje mannen) in elk geval in het hotel op mijn gemak voel. Iftar zou 2,50 kosten, maar ook toen ik dat wilde betalen werd het afgeslagen. Wallah, mensen van het Al Marsah hotel, ik ga jullie missen. En een vrouw die naast me zit in de bus, wiens moeder zojuist op bedevaart naar Mekka is geweest en mij een soort van natuurlijke tandenborstel cadeau geeft.
image
image
image

Men
I mentioned it already, it was quite an uncomfortable environment. Part of me wanted to leave as fast as possible from this city with barely any tourists, another part was really interested and saw it as a challange to leave this city, the first place in Jordan where I travelled alone as a woman, with a positive feeling. It started when I went to the beach with Hans where I completely covered, as the only woman at the beach, just wanted to enjoy the swimming. The responses of the boys and men, who seemed close to pulling Hans in the Red Sea to be alone with me. The kissing sounds and the words, while I tried so hard to be accepted. The staring that even though I was covered saw me naked and the personal spaces that didn´t leave any space at some moments. Where I usually always make eye contact and give a friendly smile, I now was looking straight ahead or to the floor. Even Esra told me how she had noticed how annoying the men in Aqaba were. Not even half an hour after me and Esra had talked about it, some guy grabbed me by the ass while walking from the beach to the hotel. He was around 25 years old and part of a group of about ten other men. I doubted for a moment, but then decided to turn around, walk back at him, grab him by the shoulder and make him clear that he didn´t have the right to touch me. He was startled and I was angry. Angry and sad. How, how can I adjust not to be seen as some European slut. Cause that´s how I felt everytime the eyes that stared at me seemed to take my clothes of. Sometimes just surprised by my length and so on, but I think I´m capable enough to distinguish between a ´you are easy and I want you look´ and a surprised look. And, I even have that much talent that I can distinguish those without even looking them in the eyes. You see a group of men, you look straight ahead and you see how the heads keep turning and how they are saying things. Because of that, most of the time walking with my music on the loudest volume. So, angry and sad. Asking myself many times why I wasn´t continuing my travels. When I made it to the hotel, there were a few tears. Suddenly there was a usually excited girl sitting in the lobby (better internet) with tears on her face. In the hotel no one was looking at me (there weren´t that many people either), until I was calm again and was open to talk again. To Wesam, who works in the hotel, I explained what had happened and he felt sorry for me. It wasn´t even the squeeze in the ass that made me upset, it was the knowing that the other person apparently thought he was allowed to because I´m from a different culture. While he is from a culture in which the whole touching each other and sex prior to marriage is not done. In which the woman is a diamant who has to stay protected and only has physical contact with her husband. And yes, in this country there are plenty of people who have sex before marriage and no I didn´t test that myself, but there´s a big part both men and women who do wait until their wedding night. And a big part was also treating me with respect. Like I said, in the hotel I felt comfortable and respected and I have to say that I was putting effort in it to earn their respect, but the fact that you feel you are being respected is worth the effort. We watched the Netherlands play, while one of the staff was wearing his orange football shirt, talking about football, religion, politics, life and our lives. It felt good. Mutual respect at a time in which ´the system´ wants us to fear and hate each other. That was what I wanted to find and found in Aqaba. A stronger feeling that I will keep with me and that will overshadow the staring and annoying sounds.

Mannen
Ik benoemde het al, het was een vrij heftige omgeving. Een deel in me wilde zo snel mogelijk weg uit deze bijna toeristloze stad, een ander deel was juist geïnteresseerd en zag het als uitdaging om deze stad, de eerste plek in Jordanië waar ik als vrouw alleen reisde, toch te verlaten met een positief gevoel. Het begon al toen ik met Hans naar het strand ging en waar ik als enige vrouw mega bedekt gewoon wilde genieten van het zwemmen. De reacties van de jongens en mannen, die Hans nog net niet de zee introkken om alleen met mij te zijn. De kusgeluidjes en de woorden en dat terwijl ik zo hard mijn best deed om geaccepteerd te worden. De blikken die me alsnog uitkleden en de personal space waar tijdens het lopen soms weinig van overbleef. Waar ik normaal altijd juist mensen aankijk en vriendelijk glimlach, had ik zeker in deze stad het gevoel dat recht vooruit of naar de grond kijken een betere optie was. Zelfs Esra zei dat het in deze stad zelfs haar opviel hoe irritant de mannen waren. Nog geen half uur nadat ze dat had gezegd werd ik op weg naar mijn hotel door een jongen van een jaar of 25, die onderdeel was van een groep van zo’n tien jongens, in mijn kont geknepen. Ik twijfelde een moment, maar besloot me toen toch om te draaien, naar hem toe te lopen, bij de schouder te grijpen en duidelijk te maken dat hij het recht niet had om aan me te zitten. Hij schrok en ik was boos. Boos en verdrietig. Hoe, hoe kan ik me in vredesnaam aanpassen zodat ik niet als Europees sletje wordt gezien. Want zo voelt het elke keer weer wanneer ik de ogen zie die me het liefst op straat nog uitkleden. Soms ook gewoon verbaasd over mijn lengte en dergelijke, maar ik denk dat ik capabel genoeg ben om een “je bent makkelijk en ik wil je blik” van een verbaasde of verwonderde blik te onderscheiden. En, talent dat ik heb, kan ik dat nog zonder ze in de ogen aan te kijken. Je ziet een groep met jongens, je staart recht voor je uit en je ziet hoe de hoofden meedraaien en dingen worden geroepen. Daardoor ook de meeste tijd met mijn muziek op vol volume. Dus, boos en verdrietig. Mezelf veelvuldig afvragend waarom ik niet verder reisde. In het hotel aangekomen liet ik subtiel wat traantjes, waardoor een normaal opgewekt meisje ineens met een verdrietig gezicht stil in de lobby (beter internet) zat. In het hotel keek niemand naar me (zo veel mensen waren er ook niet), tot ik weer wat rustiger was geworden en weer met een open blik zat. Aan Wesam, werkzaam in het hotel, legde ik uit wat er was gebeurd en hij vond het vervelend voor me. Het was niet eens zozeer het in de kont knijpen op zichzelf, maar het beseffen dat iemand blijkbaar vindt dat hij aan je mag zitten omdat je uit een andere cultuur komt. Een cultuur waarin juist het hele aanraken en seks voor het huwelijk Not Done is. Waarin de vrouw een diamant is die beschermd moet blijven en alleen lichamelijk contact met haar echtgenoot heeft. En ja, ook in dit land zijn er genoeg mensen die wel seks hebben voor het huwelijk en nee dat heb ik niet zelf getest, maar een heel groot deel wacht daadwerkelijk tot die huwelijksnacht. En een heel groot deel behandelde ook mij met respect. Zoals ik al aangaf, in het hotel voelde ik me op mijn gemak en gerespecteerd. Ik moet zeggen dat ik daar ook zeker mijn best voor deed, maar het feit dat je dan wordt gerespecteerd is de moeite meer dan waard. Samen naar het Nederlands elftal kijken, terwijl één van het personeel een oranje KNVB shirt droeg, over voetbal, geloof, politiek en het leven en onze levens praten. Het was fijn. Wederzijds respect in een tijd waarin “het systeem” wil dat we bang zijn voor elkaar en haten. Dat was wat ik in Aqaba wilde vinden en heb gevonden. Mezelf het tegendeel bewijzen. Dat is sterker en zal me langer bijblijven dan de blikken van de jongens en het getoeter op straat.

Shukran Esra and family, Zaida, Kamal, the sweet little girl whose name I don´t know but with whom I played so nicely, Wesam and the rest of the staff of the Al Marsah hotel. InshaAllah and hopefully we will see each other again. I wish you and your (future) families all the best and again: shukran, shukran, shukran. You made from Aqaba a city that I will miss.

Shukran Esra en familie, Zaida, Kamal, het lieve meisje wiens naam ik niet ken maar met wie ik zo leuk heb gespeeld, Wesam en de rest van het personeel van het Al Marsah hotel. InshaAllah en hopelijk zien we elkaar weer. Alle goeds voor jullie, jullie (toekomstige) families en nogmaals: shukran, shukran, shukran. Jullie maakten van Aqaba een stad die ik nu alsnog ga missen.
image
image
image
image
image
image
image
image
image
image
image

Liefs,
Marit

Adventurous Organized Tour in Jordan

Lieve allemaal,

Last Friday I flew from Amsterdam through Vienna to Amman. The capital of Jordan. What a flight. I met Wendy, an interesting and friendly woman who works in Jordan for the United Nations with Palestinian refugees and who I will meet again later on my trip. I flew over the Mediterranean, which gave me a strange feeling. Not only have many people I know made the same journey the other way around by boat, I was also aware that this sea is a mass grave. And there I am, on the plane, drinking my tea on my way to my holiday destination… We flew over the desert, so impressive. On the plane I also met Hans, whom I asked whether he was willing to share a taxi with me. It became more than just a taxi. He had booked a four day tour with his friend, but his friends’ passport had expired so he couldn’t make it to Jordan. He had a free spot and offered it to me!
Vrijdag vloog ik van Amsterdam via Wenen naar Amman. De hoofdstad van Jordanië. Wat een vlucht. Ik ontmoette Wendy, een zeer interessante en vriendelijke vrouw die voor de Verenigde Naties met Palestijnse vluchtelingen werkt en die ik later nog weer zal ontmoeten. Ik vloog over de Middelandse zee, wat me een heel raar gevoel gaf. Niet alleen zijn veel van de mensen uit mijn omgeving in de afgelopen jaren precies andersom gereisd, per boot, ook was ik me er heel erg van bewust wat voor een graf die zee is geworden. Er daar zit ik dan, al drinkend van mijn thee onderweg naar mijn vakantie bestemming… We vlogen over de woestijn, wauw! Wat is dat indrukwekkend. In het vliegtuig ontmoette ik ook Hans, aan wie ik vroeg of hij misschien een taxi met mij wilde delen. Het werd iets meer dan een taxi. De vriend met wie hij een vier daagse georganiseerde tour had geboekt had door paspoort problemen de trip gemist. Hans gaf aan dat er dus een plek vrij was bij zijn tour en gaf aan dat ik mee kon. Nadat we in Rainbow Street hadden gegeten besloten we de organisatie te bellen en mijn naam door te geven als vervanging.

The next morning I said bye hostel life and started my ☆☆☆☆ hotel life. For four days we had a private driver and we started the day with THE highlight of Jordan: Petra. And, how cool: our guide spoke Dutch! He even had the Dutch nationality and had lived in Gouda. A pleasant surprise. He told us everything we wanted to know. Such an impressive place! I could try to describe it, but you can’t even capture those wonderful colors, heights, shapes and impressions on a picture. For one day entrance you pay 50 JOD, but I recommend you to visit Petra two days for 55 JOD. There were almost no people, everywhere we’ve been actually, probably due to Ramadan. The war in Syria also caused a huge decrease in tourists. So if you want to visit the country and don’t want to be part of a huge herd of camels, now is the right time!
De volgende ochtend nam ik afstand van hostel life en begon mijn ☆☆☆☆ hotel life. We hadden voor vier dagen een privé chauffeur en begonnen de dag met een bezoek aan DE highlight van Jordanië: Petra. En, hoe leuk: onze gids sprak Nederlands! Hij had zelfs de Nederlandse nationaliteit en had in Gouda gewoond. Onze toer was dus in het Nederlands. Hij was erg open en vertelde alles wat we wilden weten. Wat een indrukwekkende plek op deze aarde. Ik kan het wel proberen te omschrijven, maar die prachtige kleuren, hoogtes, vormen en indrukken zijn zelfs in foto’s niet te weergeven. Voor één dag entree betaal je 50JOD, maar ik raad aan om twee dagen te gaan voor 55JOD. Het was er onwijs rustig, overal trouwens, waarschijnlijk door de Ramadan. Sinds de onrust in buurland Syrië is het toerisme ook veel minder geworden. Als je het land wil bezoeken en niet als een kudde kamelen door Petra wilt lopen, zou ik dus zeker nu gaan.
image
image
image
image
image
image
image
image
image
image
image
image
image
image
image

The sad thing of the place is that it makes you aware of the fact that similar or even more beautiful places have been bombed not too far from there. I can’t imagine why someone would do something like that. Next to that, there are many children trying to sell you souvenirs, camel- and donkey rides. Children starting from around ten years old, who don’t go to school. Children who all share the same unhealthy gaze, as if they are addicted to something. A girl of about eight years of age, asked me whether we maybe had some food for her. After we gave her some of our dates, I received a friendly handshake, a “thank you” and a grateful smiling face. Next to the beauty, you can see that many people are living a tough life. You would not hear that from the people though, who seem to be too proud to talk about the problems they are facing. Not only can you capture the tough lifes of the people while you explore Petra, but also the tough lifes of the donkeys who carry heavy tourists up to 850 stairs with the 40℃ heat.
Het schrijnende van de plek is dat je beseft dat soortgelijke of zelfs nog prachtigere plekken niet heel veel verderop zijn platgebombardeerd. Je kunt je niet voorstellen hoe iemand zoiets kan doen. Wat mij tevens opviel, zijn de kinderen die je souvenirs, kamelen- en ezelritten willen aansmeren. Kinderen vanaf een jaar of tien, die volgens onze gids niet naar school gaan. Kinderen die allen eenzelfde wazige blik in hun ogen hebben alsof ze ergens verslaafd aan zijn. Een meisje van een jaar of acht vroeg of we iets te eten voor haar hadden. Ik had nog wat dadels in mijn tas die ik haar kon geven, waarop ik een hand, een “thank you” en een dankbare blik terugkreeg. Naast de schoonheid is er ook zeker te zien dat er veel mensen een zwaar bestaan leiden. Al zouden ze het zelf niet zeggen wanneer ze het moeilijk hebben, want het is ook zeker een trots volk. Je kunt niet alleen het zware leven van de mensen waarnemen, ook dat van de ezels die zware toeristen 850 treden lang met 40°C omhoog tillen.

That night we had our dinner on the top floor of our hotel, from where we had a perfect view on the sunset. What a day! Through the whole city you could hear the chanting of the prayer from multiple mosques, what for most people meant that they were allowed to eat again. We watched the first half of the Champions League final before it was time to go to bed. Or wasn’t it?
Die avond hadden we ons diner op de bovenste verdieping van het hotel, waar we een perfect uitzicht hadden op de zonsondergang. Wat een dag! Door de hele stad was het gebed vanaf diverse moskeeën te horen, wat voor de meesten betekenden dat ook zij weer mochten eten. We keken de eerste helft van de Champions League finale en toen was het tijd om naar bed te gaan. Of toch niet?
image

I opened the bedroom door, closed it and saw a scorpion heading to the corner. Nice, a pet! I called Hans so he could also meet our new friend, and called the reception after that. Really quick someone was upstairs to take the scorpion away. When I had finally reached the bed, the reception guy knocked on the door again. First thing he asked was “where is your boyfriend?”. I explained him he wasn’t my boyfriend. He checked my room again and told me to check all my bags on scorpions. After a few mosquito bites, checking all of my bags and having moved all the furniture, I called the reception again to tell them there were no scorpions anymore. He told me he could come up to check again and when I told him there was no need for that, he said “I like your company and talking to you”. So, I locked the door and went to sleep. The scorpion itself and searching for scorpions on Google, made that I had a really bad night of sleep. And the day after, the staff was occupied with avoiding to get a bad review.
Ik opende de slaapkamerdeur, deed hem weer dicht en zag een schorpioen de hoek in kruipen. Leuk, een huisdier! Ik haalde Hans erbij om hem ook even kennis te laten maken en belde daarna snel, bij gebrek aan schorpioen ervaring, de receptie. Er was heel snel iemand boven om hem weg te halen en ik wilde daarna gauw mijn bed in, toen er weer werd aangeklopt. “Where is your boyfriend?” was het eerste wat hij vroeg. Ik gaf aan dat het niet mijn boyfriend was. Hij checkte mijn kamer nog een keer en vroeg mij al mij spullen te checken op schorpioenen. Na een aantal muggenbeten, het controleren van alle bagage en het hebben verplaatst van alle meubels, belde ik de receptie om te zeggen dat het echt schorpioen vrij was. Hij wilde nog wel een keer controleren en toen ik zei dat dat niet nodig was, zei hij “I like your company and talking to you”. Dus: deur op slot en slapen maar. De schorpioen zelf en het googelen naar schorpioenen zorgde helaas voor een mega slechte nachtrust. En de dag erna was het personeel alleen maar bezig met het voorkomen van het krijgen van een slechte recensie.
image

The next day, we went to Petra again after which we continued our tour to Wadi Rum. Wadi Rum… again so many impressions and again an amazing sunset while standing on our Lion King WiFi mountain. We were supposed to sleep in a Bedouin tent and sit around a campfire at night, but we slept in mini houses, all with their own bathroom, and there was no campfire due to the small size (6) of the group. Two Spanish people, two Mexicans and us. It was a pleasant group. The sky full of stars wasn’t the best, due to the bright moonlight, but still beautiful. After the breakfast the next morning we had a 4×4 jeep tour, and I was even allowed to drive myself for a bit, really cool! After tea, we drove to Akaba where we stayed at the Golden Tulip hotel with a talking parrot.
De volgende dag gingen we nogmaals naar Petra om aan het eind van de middag onze tour naar Wadi Rum te vervolgen. Wadi Rum.. weer zoveel indrukken en wederom een geweldige zonsondergang van bovenaf onze Lion King WiFi berg. We zouden in een bedoeïenen tent slapen en een kampvuur hebben, maar sliepen in een soort mini huisjes met eigen badkamer en het kampvuur bleef door de grootte (6) van de groep helaas uit. Twee Spanjaarden, twee Mexicanen en wij. Een heel gezellige groep! De sterrenhemel was door het felle maanlicht niet optimaal, maar vooralsnog prachtig. Na het ontbijt de volgende ochtend hadden we een 4×4 jeeptocht, waarin ik zelfs nog even mocht rijden, super vet! Na de thee reden we naar Akaba waar we dit maal in een Golden Tulip met pratende papegaai verbleven.
image
image
image
image
image
image

After having dropped our bags, we went to the beach. A beach from where you can see Saudi Arabia, Egypt and Israel. A see full of sea urchins, beautiful fish, coral, garbage and man. I was literally the only woman at the beach and for the first time I would’ve loved a burkini. Such a hassle to cover up as much of your body as possible, while Hans and other men are sunbathing. It felt unfair, but at the same time great to enter the Red Sea (with headscarf, shirt with long sleeves, football shorts, a piece of cloth covering my knees and my shiny pink goggles) to enjoy the underwater world. I seemed to get some respect at the moment that I came out of the sea while carrying a lot of garbage.
Na het opfrissen gingen we naar het strand. Een strand vanaf waar je Saoedi-Arabië, Egypte & Israël ziet. Heel bijzonder. Een zee vol met zee-egels, prachtige vissen, koraal, rotzooi en mannen. Geen vrouw te bekennen en voor het eerst had ik onwijs graag een boerkini gehad. Want wat een gedoe, dat zo veel mogelijk bedekken terwijl Hans en alle andere mannen lekker liggen te zonnen. Het voelde oneerlijk, maar tegelijk heerlijk om toch die zee (met hoofddoek, shirt met lange mouwen, voetbalbroekje, doek die tot over mijn knieën kwam en mijn prachtige roze duikbrilletje) in te gaan en van de verkoeling en onderwater wereld te genieten. Respect leek ik te krijgen op het moment dat ik met een lading afval de zee weer uit kwam lopen.

I really don’t know what is better as a blonde, white, tall, female tourist: covering the hair or not covering the hair. I am quite certain though, that wearing a bikini or swimsuit wouldn’t have been appreciated at that beach. I’m trying to adjust, but in this town it feels like whatever I wear, it won’t be good enough. With or without headscarf, the amount of kissing sounds and eyes going from top to toe, don’t become less. From now on I will see if the with or without a man on my side makes a difference, because Hans is back in Amman and I’m staying here to explore the Red Sea while diving.
Ik twijfel heel erg over wat hier nu beter is als blonde, blanke, lange, vrouwelijke toerist: wel hoofddoek/geen hoofddoek. Maar vrij zeker ben ik wel dat een bikini of badpak op dit strand niet zou zijn gewaardeerd. Ik probeer me aan te passen, maar in deze plaats lijkt het erop dat wat ik ook doe, het niet goed genoeg is. Met of zonder hoofddoek, het aantal kusgeluidjes en vleeskeuringen wordt er niet minder op. Nu zal ik gaan merken of het met man/zonder man nog verschil maakt, want Hans is inmiddels terug in Amman en ik blijf hier nog om morgen in de Rode Zee te gaan duiken.

Liefs,

Marit

Marit op Reis Again

Monday was enthusiasm, flying, hurrying, running stairs and then at half past three I suddenly felt incredibly weak. The previous night I had slept about three hours, the airconditioning at work wasn’t functioning and the last food and water I had had was at 2.45. Day 3. For the first time I felt how many Muslims had told me they felt and for the first time I noticed that my body doesn’t function as well with such a lack of energy. I can’t say whether the fasting played a role in that, but the lack of sleep is certainly the result of our Dutch summer Ramadan. The awareness of the difficulties during the day, fade away with seeing the iftar meal. The mother of Bashar, a colleague, had made a great meal. For the first time I tasted soes/sus/sous, a liquid sweet liquorice drink. Stuffed zucchini was also a new dish to me. Everything was delicious. You’d think that you save a lot of time when not eating during the day. It actually means sacrificing the time you sleep to eat and drink. With all the delicious food and good company it’s hard to reach the bed before midnight.
Maandag was enthousiasme, vliegen, haasten, trappen op en af, en toen om half vier kwam dat waar ik op had kunnen wachten. Ik had iets te wild gedaan en ik voelde me ineens heel zwak. Ik had die nacht slechts drie uur geslapen, werkte met een niet functionerende airco en had sinds 02.45 niks gegeten of gedronken. Dag 3. Voor het eerst voelde ik me zoals ik van menig Moslim al had gehoord en voor het eerst merkte in dat mijn lichaam met zo weinig energie niet meer optimaal functioneert. Of het niet eten en niet drinken hierin meespeelde durf ik niet te zeggen, maar de gebroken nachten zijn zeker een bijkomstigheid van onze Nederlandse zomerse Ramadan. Gek genoeg ebt het besef van het zwaar hebben gehad bij het aanschouwen van de iftar weer helemaal weg. De moeder van Bashar, een collega, had een heerlijk feestmaal bereidt. Ik proefde voor de eerste keer soes/sus/sous, een soort vloeibare zoete drop drank. Een gevulde courgette was voor mij een nieuw gerecht. Het was heerlijk. Je zou denken dat je heel wat tijd bespaard wanneer je overdag niet eet. Het betekent eigenlijk het opofferen van je slaap om te kunnen eten en drinken. Al het lekkers en de gezelligheid maakt het erg moeilijk om voor middernacht in bed te liggen.

Tuesday (day 4), that went by smoothly with some more hours of sleep the night before, I went to Merlijn for Iftar after I had ran again. Merlijn didn’t mind having dinner later and had made a nice soup. I had brought the cake that I made on Sunday and had even brought cake that they had given to me at work. We ate and talked and both me and Merlijn were surprised about how fast time went by. That night I decided that I was going to fast one more day, which meant I had to put my alarm at 02.30 one last time.
Dinsdag (dag 4), die heerlijk soepeltjes verliep met alweer wat meer uurtjes slaap achter de rug, ging ik na het hardlopen bij Merlijn eten. Merlijn vond het niet erg om wat later te eten en had een heerlijk soepje gemaakt. Ik had de taart van zondag mee en taart die ik op het werk mee naar huis had gekregen. We aten en kletsten en ook Merlijn was verbaasd over hoe snel de tijd voorbij ging. Die nacht besloot ik er nog een dagje aan vast te plakken, waardoor ik nog een laatste keer de wekker weer om 02.30 zette.

Wednesday went by as smooth as Tuesday and for iftar Naomi, Chris and me had prepared a prepared a good meal that we ate all together(+Zaher).
Ook woensdag ging soepel en ‘s avonds hadden Naomi, Chris en ik een heerlijk maal op tafel gezet dat we met zijn vieren (+Zaher) nuttigden.

And today, today it was time to leave my room in Utrecht for good, say goodbye and leave to Schiphol Airport at 06.00. Now I’m in Vienna, waiting for my next flight…
En vandaag, vandaag was het tijd om mijn kamer in Utrecht te verlaten, afscheid te nemen en om 06.00 naar Schiphol te vertrekken. Nu ben ik in Wenen en wacht ik op mijn volgende vlucht…

LET THE TRAVELLING BEGIN!
Liefs,
Marit

image

image

image

image

Ramadan Mubarak!

Lieve allemaal,

Saturday it started again: Ramadan. Last year around this time I was in Malaysia and joined the fasting for three days, this year four days. Day two has just finished. Even though it was really hot in Malaysia, I felt like it was easier there, it felt like everyone was fasting. And something that makes it much easier: due to the sunrise/sunset there, they have about four more hours that they are allowed to eat at drink. This year fasting in the Netherlands roughly means: Not eating and drinking from 10pm till 2.30am. And no, water is not allowed either. We started this, for Muslims holy month, with 32 degrees. I think the hottest day of this year so far. So there was no way to start this month easy. Friday evening it was time to eat about five pancakes after a day at the beach. After that I drunk a broccoli-strawberries-banana-mint shake, I don’t recommend adding broccoli to a shake, but at least I was sure that I would start the next day with enough vitamins in my body. At 2am I drunk some more water and then it was time to start the fasting. First I was only thinking of saving energy by laying in bed, reading a book and so on. But, what laziness does with me is: I get thirsty and hungry. On autopilot I almost ate and drunk a couple of times. I decided to become a bit more active and went to the mall. There was a conflict going on between a customer and employee in the first shop I entered. The supervisor was present as well when the employee walked away angry. The customer, most likely also fasting, told the supervisor ‘If people can’t handle the Ramadan, they shouldn’t fast!’. They supervisor politically correct responded with ‘I’m not going to comment on that’. The supervisor told his colleague that in these kind of situations it was better to walk away than to start a conflict. The employee told his other colleagues how hot her head always becomes during Ramadan.

Het is vrijdag op zaterdag weer begonnen: de Ramadan. Vorig jaar was ik rond deze tijd in Maleisië en deed ik drie dagen mee, dit jaar vier. Ondanks de hitte had ik het gevoel dat het vasten daar gemakkelijker was, iedereen was immers aan het vasten. En heel aangenaam: ze hebben een uurtje of vier langer dat ze mogen eten. Dit jaar houdt het vasten hier in: van 22.00 tot 02.30 niet eten en niet drinken. En nee, ook geen water drinken. We begonnen deze, voor moslims heilige maand, met een graadje of 32. Er even lekker inkomen zat er niet in. Vrijdagavond was het tijd om na een dagje strand een stuk of 5 pannenkoeken naar binnen te werken. Even later werkte in nog een broccoli-aardbeien-bananen-munt shake naar binnen, de broccoli maakte het niet lekkerder. Om 02.00 dronk ik nog wat slokken water en toen kon het beginnen. Eerst dacht ik alleen aan energie besparen door in bed te liggen, beetje boekje te lezen en dergelijke. Maar, wat doet verveling met mij: Ik wil eten en ik wil drinken. Op automatische piloot at en dronk ik bijna een aantal keer. Ik besloot wat actiever te worden en ging naar het winkelcentrum. Bij de eerste winkel die ik binnenliep was een conflict aan de gang tussen een personeelslid en een klant. De leidinggevende stond er bij toen het personeelslid aangekookt wegliep. De klant, waarschijnlijk ook aan het vasten, zei tegen de leidinggevende ‘Als mensen de Ramadan niet aankunnen moeten ze niet meedoen!’. Waarop de leidinggevende politiek correct reageerde met ‘Daar heb ik geen commentaar op’. De leidinggevende gaf nog even bij zijn collega aan dat zij ook gewoon weg kon lopen bij zo’n situatie in plaats van het conflict aan te gaan. Het personeelslid in kwestie vertelde haar collega’s dat haar hoofd altijd zo heet werd met Ramadan.

My next ‘task’ was to buy, how appropriate, head scarfs. I explained the people on the market that next week I’m going on a holiday to an Islamic country and they friendly helped me with finding the four nicely colored scarfs. In my neighborhood, about half the people is Muslim, and for that a lot of people are fasting. Eventually the percentage that is fasting is about the same as in Malaysia. You hear ‘happy Ramadan!’ everywhere around you and most of the time they wished me a good time in the nice weather. The heat that I was trying to avoid. After shopping, I cleaned the fridge, did the dishes, cleaned my room, everything to stay busy and not think of the thirst. Because, when you are thirsty, somehow you don’t feel hunger anymore. In the evening it was time for food, I met up with Zaher, and together (he did the most) we made a lot of food for Iftar (the name of the first meal you eat after fasting, Arabic for breakfast> Break-Fast). After cooking we went out for a walk. It wasn’t as hot anymore and despite the mosquito attack it was really nice to be outside in the fresh air. During the walk, my mind was already with the food. Thinking of everything we made, but also about what we didn’t have and what I still wanted to buy. So I decided to go to the supermarket last minute. Apparently that’s a normal thought during Ramadan, because there were so many people standing in line. Mostly Muslim and only buying a few things, mostly things to drink. Just before sunset I arrived at Zahers’ place. What a beautiful moment. The most beautiful sunset in a long time in combination with the first glass of cold water and a date on a hot summer day. Happiness!

Mijn volgende taak was het kopen van, heel toepasselijk, hoofddoekjes. Ik legde de mensen op de markt uit dat ik volgende week op vakantie ga naar een Islamitisch land en ze hielpen me heel vriendelijk met het uitzoeken van vier mooie kleurtjes. Ik wenste ze veel succes met vasten en ging naar de volgende winkel. In mijn wijk is ongeveer de helft moslim, dus een aanzienlijk deel is aan het vasten. Uiteindelijk dus nog ongeveer hetzelfde als in Maleisië, waar ook ongeveer de helft Islamitisch is. Het ‘fijne Ramadan!’ werd dan ook aanzienlijk vaak gezegd. Mij wensden ze veel plezier met het mooie weer. De hitte die ik juist probeerde te ontwijken. Na het winkelen, heb ik de koelkast schoongemaakt, afgewassen, mijn kamer schoongemaakt. Alles om maar bezig te blijven en niet te veel stil te staan bij de dorst. Want, als je dorst hebt, voel je op de één of andere manier de honger niet meer. ‘s Avonds was het tijd om het eten, ik had met Zaher, een collega, afgesproken en samen (hij het meeste) maakten we heel veel eten voor de Iftar (de eerste maaltijd die wordt gegeten na het vasten). Na het koken, gingen we nog even een stukje lopen. Het was al een stuk koeler en ondanks een extreme aanval van muggen was het fijn om even een stukje in de koele lucht te kunnen wandelen. Tijdens het wandelen was mijn hoofd al bij het eten en ik had nog allemaal dingen in mijn hoofd die ik ook wilde eten. Er zat niks anders op: Nog even snel naar de Albert Heijn. Eenmaal bij de kassa aangekomen zag ik dat meerdere mensen dezelfde gedachte hadden als ik. Lange rijen met vooral vastende mannen die ieder twee of drie producten gingen afrekenen. Ik was net voor zonsondergang weer bij Zaher. Wat een mooi moment. De mooiste zonsondergang in tijden in combinatie met het eerste glas koud water en een dadel op een warme zomerdag. Een ultiem genotsmoment!

Yesterday I met up with Rachel and Demian in the park, where we were surprised that we could cuddle with cows, goats and sheep. So much fun! I had to go to the city center in Utrecht to buy cake for work tomorrow, where they had a big food market going on. Lovely all these smells, happy faces and happiness.

Gisteren sprak ik in een parkje af met Rachel en Demian, waar we tot onze verbazing met koeien, geiten en schapen konden knuffelen. Super leuk! Ik moest nog even naar het centrum van Utrecht om tompoezen te halen voor mijn werk, waar een grote markt was vol met etenskraampjes. Heerlijk die geuren, vrolijke gezichten en blijheid.

During Iftar there are usually many sweet things, but the iftar of the day before yesterday was really healthy. The only sweet things were dates, strawberries and pieces of pineapple. It had also been my request not to have to many sweet things for iftar. Despite that, I decided to make a strawberry cheesecake yesterday, with not too much sugar in it. During the last hour of fasting I did something that I thought I had to stop during Ramadan: Running. I ran 6K. To me it’s unbelievable that these things are physically possible, but it went fine. I have to say that the runners high was even higher and the water I drank after was even more delicious.

Bij iftar worden vaak allerlei zoete dingen gegeten, maar de iftar van eergisteren was super gezond. Het enige zoete waren de dadels, aardbeien en stukjes ananas. Het was ook mijn verzoek geweest om niet te veel zoet te hebben bij het eten. Toch besloot ik om gisteren een lekkere aardbeien mascarpone taart te maken, met een beperkte hoeveelheid suiker. Tijdens het laatste uur van het vasten ging ik iets doen waarvan ik dacht dat ik het vier dagen moest laten: hardlopen. Ik rende 6 kilometer. Voor mij is het nog steeds ongelovelijk dat deze dingen (niet drinken, niet eten, sporten) lichamelijk mogelijk zijn, maar het ging prima. Ik moet zeggen dat de runners high nog hoger was en het water dat ik erna dronk nog lekkerder.

For everyone who is fasting: I wish you all the best!
Voor iedereen die aan het vasten is: heel veel succes!

IMG_20170528_114131[1]IMG_20170528_115435[1]IMG_20170528_115737[1]

20170519_16035220170521_16101520170522_21083720170526_15444320170526_17075920170526_17305820170527_215005
IMG_8454maritmama

Liefs,
Marit